झरी, बादल
खोँच, हिमाल 
पहाड, तराई
नदी, समुन्द्र
सब्बै सब्बै लेखिसकेपछि 
एउटा लेखकलाई पनि लाग्दो हो,
- अब त केही पृथक लैखूँ !

लाग्दो हो- 
- विकासका कविता लेखूँ 
- समृद्धिका कथा लेखूँ
- जनताको खुसीका लामा उपन्यास लेखूँ 
अनि लेखूँ, 
- लेखकले लेखेरै पेट पालेका नियात्राहरू पनि..!

हत्या, 
हिंसा, 
बलात्कार 
लाजनीति
र परनिर्भरताका 
स्तम्भ लेख्दा लेख्दा
- घरीघरी घोत्लिँदो पनि होला 
- भयका काला बादल मडारिँदा हुन् मन र मस्तिष्कमा 

अनि सुस्केरा हाल्दै भन्दो हो-
धत् अब त अत्ति भो ! केही रोचक लेख्नुपर्छ
- जनताका हक लेख्नुपर्छ 
- लेख्नुपर्छ भ्रष्टहरूको अवसानका सत्यकथा 
- लेक्नुपर्छ लाजनीति साच्चिँकै राजनीतिको गन्तव्यमा
  पुगेको नियात्रा
- लेख्नुपर्छ देशको आत्मनिर्भरताका ठुला उपन्यासका ठेली 
- लेख्नुपर्छ कथा-कविता सुरक्षित भएका चेली।

र, अन्तमा लाग्दो हो, 
‘के गर्छस्?’ भनि कसैले सोध्दा 
- ‘लेख्छु’ भन्ने जवाफमा 
  दोहोर्‍याएर प्रश्न नगरियोस्-
- अनि काम चाहिँ के गर्छस्...?