मुक्ति गौतम
विश्वकर्मा पूजा सकिएको भोलिपल्ट
लावा लस्करका साथमा शंख र घण्टा बजाउँदै
जय जयकारको चर्को नारा लगाउँदै
केरा र बाँसमा तोरण सजाई
नदी किनारमा अफालिएको
खण्डित माटोको मूर्ति हुँ म ।
घाम-पानी चिसो-तातो हुरी-बताससँग
लाप्पाखेल्दै कठोर साधनाबाट
पीताम्बरी रंगमा लपेटिएर पाकेको
अमृत भन्दा स्वादिलो मह भन्दा गुलियो
चुसेर मिल्काई दिएको आँपको कोयो हुँ म ।
हिमाल भन्दा अग्ला सिर्जनाका सपनाहरू
आशा र भरोसिला विश्रामका विपनाहरू
गलहत्याई चकनाचुर पारीदिने
आफ्नै रगतका डल्लाहरूले घोचेर
थिल्थिलो पारिएको
निराशाका झ्यालखानाभित्र निसास्सिएको
जीर्ण जीवन बिताउने नरकंकाल हुँ म ।
छातीभरी स्वार्थका चट्टानहरू बोकेको
डबलगेम खेल्ने राजनयिक चतुरेको गलाबाट निकाली
धुपौरेका खस्रा हातले हुत्याइ दिएपछि
अंध भीडहरूले कुल्चिएर चट्याङ चुटुंग पारेर
चुँडाइएको फूलको माला हुँ म
हृदय विहीन नरपिशाचका कामुक दाह्रा र नंग्रामा
च्यापिएर छटपटाई रहेकी विवश अबलाको
क्षत विक्षत गर्भाशयमा प्रतिशोधको हुंकार बोकेर
बिस्फोट हुन लागेको अदृश्य रजकणहरूबाट
बनेको विकराल-कहर हुँ म ।
धन्न! यूएईको जेलबाट बाँचेर फर्किएँ...
‘सरकार! प्रहरीमा तिम्रो गैरसंवैधानिक खेल हुन्छ है फेल’
धार्मिक आस्थाको मञ्चमा राजनीतिक सन्देशः छठलाई नेताहरूले कसरी गरे उपयोग?
‘हेक्का रहोस्, श्रीमद्भागवत, महाभारत जस्ता ग्रन्थ प्रश्नकै जगमा आएका हुन्’
छठ पर्वको सन्देश–प्रकृति र वातावरण सबैको हो, यिनको रक्षा गरौं
करोडपति जयप्रकाशलाई रक्सीले ‘रोडपति’ बनायो…
सीमान्त साहित्यः कसको आवाज, कसको कलम?
१ .
२ .
३ .
४ .
५ .
प्रतिक्रिया