कैलाश पौड्याल
जति पढे पनि थोरै लाग्छ,
जति बढे पनि सानै लाग्छ।
आफन्तको के कुरा गरूँ,
हृदय छोयो—खाली नै लाग्छ।
म भिखारी।
आमाको ममतामा
स्नेहले छोपिएको
त्यो शिक्षार्थमयी कथा,
आज वेदना बोकेर
टुहुरो भई
आँसुको सहारामा हिँड्दैछ—
म भिखारी।
पाइला तान्ने धेरै भए,
स्नेह गर्ने परै गए।
एक्लोपनको क्षितिजमा
आशाको लामो श्वास फेर्दै
उभिएको छु—
म भिखारी।
न कोही साथ भयो,
न केही आश रह्यो।
मान्छेले मान्छेलाई
मान्छे भनेन,
अर्थविहीन ठानी
मान्छे गनेन।
कसरी हिँडूँ?
जताततै शूल छन्।
हाम्रा मान्छे चाम्रा भए,
मुस्काउनु पनि
भूल भयो।
भूगोलको गन्जागोलमा
एउटा हाँसो,
एउटा मुस्कान,
शान्ति र आनन्दको
अन्वेषणमा
रित्तो पाउ नाचिरहेको—
म भिखारी।
बालेन सरकारबाट जनतामा संशय पैदा हुने काम नहोस्
को हुन् नवनियुक्त महान्यायाधिवक्ता डा. कँडेल?
पूर्वमन्त्रीहरू र कर्मचारीको घरमा सुसारेका रुपमा कार्यरत बर्दिधारीलाई फिर्ता बोलाउन माग
श्यामूलले छिचोलेको ‘नशा’को त्यो पहाड (भिडियाेसहित)
क्रान्तिको नाममा लुट, देशको नाममा धोका
दोहोरो नागरिकता : पूरा गर्ला त रास्वपाले ९९औं वाचा ?
प्रतिकूल मौसमको मौका छोप्दै काठमाडौंमा ट्याक्सी चालकको लुटधन्दा…
१ .
२ .
३ .
४ .
५ .
प्रतिक्रिया