कैलाश पौड्याल
जति पढे पनि थोरै लाग्छ,
जति बढे पनि सानै लाग्छ।
आफन्तको के कुरा गरूँ,
हृदय छोयो—खाली नै लाग्छ।
म भिखारी।
आमाको ममतामा
स्नेहले छोपिएको
त्यो शिक्षार्थमयी कथा,
आज वेदना बोकेर
टुहुरो भई
आँसुको सहारामा हिँड्दैछ—
म भिखारी।
पाइला तान्ने धेरै भए,
स्नेह गर्ने परै गए।
एक्लोपनको क्षितिजमा
आशाको लामो श्वास फेर्दै
उभिएको छु—
म भिखारी।
न कोही साथ भयो,
न केही आश रह्यो।
मान्छेले मान्छेलाई
मान्छे भनेन,
अर्थविहीन ठानी
मान्छे गनेन।
कसरी हिँडूँ?
जताततै शूल छन्।
हाम्रा मान्छे चाम्रा भए,
मुस्काउनु पनि
भूल भयो।
भूगोलको गन्जागोलमा
एउटा हाँसो,
एउटा मुस्कान,
शान्ति र आनन्दको
अन्वेषणमा
रित्तो पाउ नाचिरहेको—
म भिखारी।
‘अब मैले बाबाको मन जित्नुछ’
रविको मुद्दा- बालेनको ‘लिटमस' टेस्ट
संक्रमणकालीन न्यायः नयाँ सरकार, पुरानो समस्या, दुखिरहने द्वन्द्वको घाउ
दीपक भट्टसँग शेखर गोल्छाको पनि कनेक्सन, अनुसन्धान ‘प्रभावित’ पार्न राजनीतिक लबिङमा
बालेनको अबको ‘लेन’!
आमाको मुख हेर्ने दिनः स्वर्गवासी आमाको सम्झना
अदालतको निर्णयपछि एक हुन्छ कांग्रेस?
१ .
२ .
३ .
४ .
५ .
प्रतिक्रिया